शोकमग्न बुद्धको वेदना
– राजेन्द्रप्रसाद धिताल ।
शोकमग्न बुद्धको वेदना
नछोऊ,मलाई नछोऊ
मेरा सालिकहरूलाई नछोऊ
ममाथि पुष्प वृष्टि नगर
मेरो समीप नआऊ
तिम्रो आफ्नै आँगन हो लुम्बिनी
त्यतै छ तिलौराकोट पनि
त्यही मेरो जन्मस्थल हो
मेरो बालापन अनि
यौवनका मधुर पलहरू
बितेको प्रिय स्थल यही हो
यहीँबाट विश्व शान्तिको दीप बाल्न
मैले दरवार त्यागे ,घरबार त्यागे
यौवना यशोधरालाई सुमसुम्याउन
छोडे मैले
कलिलो राहुललाई पुल्पुल्याउन
छोडे मैले
असङ्ख्य यशोधाहरूका खुसीका खातिर
आफ्नी यशोधरालाई दुखाए
अगणित राहुलहरुका मृदु मुस्कानका खातिर
आफ्नो प्यारो राहुललाई रुवाए
मैले सृष्टि भरी शान्तिको धुन्द्रे बजाए
विश्व विजेता अशोकलाई
पराजित गरि
शान्तिको पथमा हिड्न लगाए
तर घोर अनर्थ गर्यौ तिमीले
मेरो पवित्र माटोमा
मेरो दर्शनलाई चात्यौ
सत्ताको तुच्छ स्वार्थका लागि
मुक्ति शब्दको अपमान गर्यौ
मेरो पवित्र धरामा यशोधराहरूलाई विधवा बनायौ
राहुलहरुलाई टुहुरा बनायौ
फेरि पनि तिमी शान्तिका कुरा गर्छौ
मेरो पूजा गर्न खोज्छौ
पर्दैन
मेरो नजिक नआऊ
मलाई नछोऊ
मेरा मूर्तिहरूलाई नछोऊ
मेरा सालिक पुष्पवृष्टि नगर
किनभने
तिम्रा हातहरू
स्वजनका रगतले
लतपतिएका छन् ।
