अधिवक्ता सोम खड्का
हिमालयले अति प्यारो गरी काखमा राखेर
छानो दिएको
पहाडले सुन्दरता र तराईले उर्वरता दिएको
प्रकृतिले अनुपम सुन्दरता दिएर सिँगारेको र सजाएको
धर्तीको स्वर्ग मेरो देश ।
यही देशमा बस्ने
हामी आदरणीय मानवज्यूहरूको
मानसिकता भने
सँधै आक्रान्त छ, रुग्ण र अशान्त छ ।
कति सुन्दर, रमणीय र शान्त थियो होला हगि
सृष्टिको स्वर्णीम उषाकालको समयतिर यहाँ
त्यसैले त त्यतिबेला यहाँ
थुप्रै ज्ञानीहरू जन्मिए
ध्यानीहरू जन्मिए
र गौतम बुद्ध र जानकीहरू जन्मिए ।
हुँदै जाँदा कसैको गिद्धे नजर वा दुष्ट
आँखा लाग्यो यहाँ जरुर
त्यसैले त यो देशले इतिहासका थुप्रै काल खण्डमा
वैरीहरूको सामना गर्नु पर्यौ
तर, सामनाको प्रतिफल प्राप्त भयो
र त यो देश वीर गोरखालीको देश भनेर चिनियो ।
देशमा अमन चयन, शान्ति, सुरक्षा र सुशासनको लागी भनेर
स्वतन्त्रता, मानवअधिकार र समानताको लागी भनेर
शोषण, दमन, अन्याय, अत्याचार र थुप्रै
खाले वर्ग विभेदको विरुद्धमा भनेर र गरी
खाने वर्गहरूको जनजिविकाको ग्यारेण्टीका लागी भनेर
यो देशमा थुप्रै आन्दोलनहरू भए
परिवर्तनहरू भए,
व्यवस्था फेरिए
शासक फेरिए र सरकारहरू फेरिए
अर्थात, जनताले एक पछि अर्को सीमित अधिकार पछि
अझ थप अधिकार र स्वतन्त्रता प्राप्ति गर्दै गए र
देशमा जनताका प्रतिनिधिहरूले संविधान सभाबाट
यो देश नेपालको संविधान निर्माण गरेर जारी गरे ।
जनताले मध्ययुगीन जर्जरताको जाँतोमा पिसिनबाट
मुक्ति पाए र लोकतन्त्र पाए,
लोकतान्त्रिक गणतन्त्र भन्ने शासन ब्यवस्था पाए ।
दश वर्षे जनयुद्ध भोगेको मेरो देशले
महाभुकम्प भोग्यो
विश्व भरिकै हाहाकार सँगै कोरोना भोग्यो
र भूपरिवेष्टित मेरो देशले नाकाबन्दी पनि भोग्यो ।
तर यतिबेला
देशले स्थिर दिगो र कार्यकाल पुरा गर्न पाउने गरी
स्थायी सरकार पाएन
जनताका प्रतिनिधि राजनीतिक दलहरू
सत्ता टिकाउने जोड घटाउको हिसाबमै
तल्लीन भए, यति भएर पनि
देशका गरी खाने वर्गहरू
विदेश गई कुल्ली, दरबान र वेटर गर्नेहरू
देश भित्र मजदुरी र भरिया गर्नेहरू
र ज्ञान, सिप, श्रम र समयको लगानी सँग पैसा साटेर
जिविका चलाउनेहरुले सोचेका थिए
अब त देशमा शान्ति भयो
दुखै गरेर घर देखि टाढा बसेर भए पनि
पसिना बगाएर कमाएको धनले
एक दिन त घरमा गएर शान्तिसँग
आफ्ना परिवार सँगसँगै बसेर
मीठो मुख सँग जाउलो खाउँला ।
तर, अहँ,
यहाँ मेरो विगत अबोध बाल्यकाल जस्तै,
बाख्रा चराउन बाद्य, र वालश्रम गर्न वाद्य
गरीवका छोरा छोरीको मानवाधिकार को कुरा उठदैन !
उनीहरुलाई शिक्षा, स्वास्थ्य कुरा उठ्दैन
मानविय संसाधन विदेसिनु नपरोस भन्ने रोजगारीको कुरा उठदैन ।
अर्थात
चाहिएन रे लोकतन्त्र नै !
अब त,
जनताकै घरहरु पनि भत्काउन पो पाइनु पर्ने रे !
तोडफोड, लुटपाट र हत्या हिँसा
आतंक, भय र डर त्रास
हाहाकार र चित्कार अनि अशान्तिको आँधि वेहरी पो ल्याइने रे !
यो सब देखेर रोइ रहेको
मेरो देशलाई
उलिनकाठमा राखेर
चहुई चहुई बनाउँदै
शंख ध्वनीका साथ
बोकेर दौडाइँदै छ ।
उफ, मेरो देश ।
